facebook-icon   twitter-icon   google-icon   you-tube-icon

Διαχείριση Σαλιγκαριών τους καλοκαιρινούς μήνες

flat550x550075f

Γεια χαρά σε όλους. Αυτό το blog έχει αποδειχθεί πιο δύσκολο απ'ότι περίμενα. Ο χρόνος είναι ελάχιστος και τα προς συζήτηση θέματα πολλά. Συνυπολογίστε και το γεγονός ότι είχε και Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου και νομίζω θα με συγχωρέσετε που άργησα να γράψω. Πριν ξεκινήσω με το κυρίως θέμα του σημερινού άρθρου θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το γεγονός ότι η δική μου εκτροφή πάει ικανοποιητικά μέχρι στιγμής. Ικανοποιητικές γεννήσεις και μικρός αριθμός, μέχρι στιγμής, νεκρών. Αυτό όμως που παρατηρώ όσο μεγαλώνει και επεκτείνεται το εκτροφείο είναι ότι σταματάω να κάνω πολλά πράγματα που έκανα στην αρχή, όπως να μετράω γεννήσεις, θανάτους κ.α. και επικεντρώνομαι στην καθαριότητα, στην σωστή διαίρεση και μεταφορά των παρτεριών (για να μην υπάρχει υπέρ-πληθυσμός) και στην όσο πιο γρήγορη πώληση των έτοιμων σαλιγκαριών. Αυτά σαν εισαγωγή διότι πολλές φορές στην εκτροφή βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.


          Για την σημερινή μας κουβέντα επέλεξα ένα θέμα, που χωρίς να έχω επίσημα στατιστικά, είμαι σίγουρος ότι βασανίζει τους περισσότερους, αν όχι όλους, τους εκτροφείς σαλιγκαριών. Πρόκειται για την διαχείριση των σαλιγκαριών κατά την περίοδο του καλοκαιριού και συγκεκριμένα Ιούλιο και Αύγουστο, μήνες στους οποίους οι θερμοκρασίες σε μερικές περιοχές φτάνουν ή ξεπερνούν τους 400C. Αρχικά να θυμίσω ότι μιλάω για εκτροφή σαλιγκαριών κλειστού τύπου, δηλαδή διχτυοκήπιο. Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν τρεις δρόμοι υπάρχουν (τουλάχιστον τρεις ξέρω εγώ).

  1. Ο πρώτος δρόμος είναι να μαζέψουμε τα σαλιγκάρια, να τα κλείσουμε και να τα αποθηκεύσουμε τους 2 αυτούς μήνες ώστε να τα ξαναβγάλουμε έξω τον Σεπτέμβριο και να συνεχίσουμε την εκτροφή μας.
  2. Ο δεύτερος δρόμος είναι να αναγκάσουμε τα σαλιγκάρια να «κοιμηθούν» μέσα στα παρτέρια. Σταματώντας το φαγητό και το νερό τα αναγκάζουμε, μην έχοντας τις κατάλληλες συνθήκες, να κλείσουν και τα ξυπνάμε τον Σεπτέμβρη όταν οι καιρικές συνθήκες είναι καλύτερες.
  3. Ο τρίτος και τελευταίος δρόμος είναι να συνεχίσουμε κανονικά την εκτροφή χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι θερμοκρασίες και χωρίς να κλείσουμε τα σαλιγκάρια η να σταματήσουμε τις γέννες.

          Εγώ τα χρόνια που ασχολούμαι με την εκτροφή έχω κάνει και τους τρεις τρόπους. Εξάλλου πλέον δεν εμπιστεύομαι κανένα βιβλίο και κανένα site για τις διαδικασίες εκτροφής, διότι κάτι που μπορεί να ισχύει για ένα χωράφι στην Γαλλία για εμένα εδώ μπορεί να είναι καταστροφικό. Οπότε ότι κάνω τα τελευταία χρόνια το κάνω εμπειρικά. Θα προσπαθήσω λοιπόν να σας αναλύσω τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής:

  1. Για να απαριθμήσω τα μειονεκτήματα αυτής της επιλογής, η οποία φαίνεται αρχικά και η πιο ασφαλής, θα ήθελα 2-3 σελίδες. Επιγραμματικά θα αναφέρω ότι ακόμα και αν υπήρχε ο χώρος για την αποθήκευση 1 ή 2 ή 3 ή όσων έχει ο καθένας στρεμμάτων σαλιγκαριών, πράγμα δύσκολο, θα έπρεπε αρχές Ιουλίου να μαζέψω ΟΛΑ τα σαλιγκάρια, το οποίο εκτός από πολύ δουλειά θέλει και πολύ χρόνο, να τα συσκευάσω σωστά, να τα αποθηκεύσω σωστά και να έχω εξασφαλίσει μέσα στον αποθηκευτικό χώρο τις κατάλληλες συνθήκες. Όμως και με τις ιδανικότερες συνθήκες, επειδή τα ζώα είναι πολλά, συνήθως δημιουργείτε πρόβλημα στον χώρο. Όμως τα προβλήματα δεν σταματάνε εκεί. Μόλις βγάλουμε τα σαλιγκάρια και τα τοποθετήσουμε πίσω στο χωράφι, θα χρειαστούν τουλάχιστον 2 εβδομάδες να έρθουν στο σωστό βάρος και οι μάνες ίσως παραπάνω για να ξανά αρχίσουν την αναπαραγωγή. Οπότε ουσιαστικά δεν χάνουμε μόνο 2 μήνες αλλά παραπάνω. Και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να σας αποτρέψουν, τότε θα σας έλεγα, από προσωπική εμπειρία πάντα, ότι το ποσοστό θνησιμότητας θα είναι περίπου στο 35% (και είμαι και αισιόδοξος) ενώ στα πιο μικρά σαλιγκάρια το ποσοστό ανεβαίνει επικίνδυνα. Τα μικρά δεν είναι αρκετά δυνατά να αντέξουν το κλείσιμο. Στα θετικά υπάρχει το δεδομένο ότι ο εκτροφέας θα ξεκουραστεί περίπου 1,5 μήνα, γεγονός που το χρειάζεται διότι υποτίθεται ότι έχει ξεκινήσει από τέλη Φεβρουαρίου.Επίσης δίνεται στο χωράφι η δυνατότητα να ¨αναπνεύσει¨ και να αεριστεί, μην έχοντας σαλιγκάρια. Ιδανικά αν ο χώρος αποθήκευσης έχει πολύ καλές συνθήκες, αν υπάρχουν αρκετά χέρια εργασίας και αν γίνει μία επιλογή των πιο μεγάλων σαλιγκαριών (τα μικρά να μείνουν καλύτερα μέσα στα παρτέρια) τότε ίσως να είχε αποτέλεσμα αυτός ο δρόμος. Αν προσέξατε όμως τα ¨αν¨ είναι πολλά.
  2. Ο δεύτερος δρόμος έχει το θετικό ότι έχει λιγότερη δουλειά από τον πρώτο. Δηλαδή δεν χρειάζεται να μαζέψουμε τα σαλιγκάρια. Κόβουμε το νερό και το φαΐ και τα αφήνουμε να κλείσουν στα παρτέρια. Τα αφήνουμε και τα ξυπνάμε όταν θεωρήσουμε ότι οι συνθήκες είναι κατάλληλες. Το πλεονέκτημα της ξεκούρασης παραμένει εδώ (επιμένω στην ξεκούραση γιατί είναι σημαντική) και προσθέτουμε και το γεγονός ότι (λογικά) τα ποσοστά θνησιμότητας θα είναι μικρότερα. Αν οι θερμοκρασίες είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα στα ύψη τότε θα παρατηρήσουμε αρκετή θνησιμότητα, όμως κατά την γνώμη μου μικρότερη από την αποθήκευση στο ψυγείο διότι το σαλιγκάρι θα βρει τρόπο να επιβιώσει, όπως θα έκανε και στην φύση. Το μειονέκτημα του ¨ξυπνήματος¨ και της αναμονής για να έρθουν στο αναμενόμενο βάρος υπάρχει και εδώ, γεγονός που επίσης θα σας φέρει πίσω στην εκτροφή. Ίσως επίσης, στην προσπάθειά μας να πέσουν τα σαλιγκάρια σε τεχνητό λήθαργο παρατηρήσουμε ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν έχει κοιμηθεί με αποτέλεσμα να κινείται, να μην βρίσκει φαΐ και υγρασία και μοιραία να πεθαίνει. Πρέπει λοιπόν να ρίχνουμε συχνά πυκνά ματιές στο εκτροφείο και να μην φύγουμε και γυρίσουμε μετά από 2 μήνες. Τέλος υπάρχει πάντα και ο κίνδυνος μέσα στο χωράφι από άλλους εχθρούς, αλλά αυτός είναι τόσο μεγάλος όσο και όταν το εκτροφείο είναι λειτουργικό, πράγμα που ενισχύει την προηγούμενη άποψη μου ότι σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να επισκεπτόμαστε για περιοδικούς ελέγχους το εκτροφείο μας.
  3. Όπως θα καταλάβατε εγώ προκρίνω την τρίτη επιλογή, δηλαδή την εκτροφή κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών. Μεγάλο μειονέκτημα όπως καταλαβαίνετε η έλλειψη ξεκούρασης. Ξεκινάμε εκτροφή τον Φεβρουάριο και τελειώνουμε τέλη Νοέμβρη. Άλλο μειονέκτημα που θα μπορούσα να βρω είναι η περίπτωση ενός μεγάλου και συνεχή καύσωνα. Όμως σε αυτή την περίπτωση πρέπει να έχουμε προνοήσει και να έχουμε εξασφαλίσει με διάφορους τρόπους καλύτερες συνθήκες μέσα στο εκτροφείο ώστε η θερμοκρασία να έχει διαφορά τουλάχιστον 7-8 βαθμούς (μιλάω για κάτω από το ¨λ¨). Αυτό έχω κάνει εγώ. Τα πλεονεκτήματα κατά την γνώμη μου πολλά: οι μάνες συνεχίζουν να αναπαράγονται και να γεννάνε (μάλιστα κατά τον μήνα Ιούλιο έχουν παρατηρηθεί υπερβολικά αυξημένες γεννήσεις), τα σαλιγκάρια σε όλο το εκτροφείο συνεχίζουν να τρώνε και να μεγαλώνουν με αποτέλεσμα να έχουμε σαλιγκάρια όλο τον χρόνο και ίσως και 2 σοδειές κάποια χρόνια, και τέλος, σύμφωνα πάντα με δικές μου καταγραφές, η θνησιμότητα είναι σε μικρά και αποδεκτά επίπεδα. Η μεγαλύτερη θνησιμότητα παρατηρείται στις μάνες, πράγμα λογικό, όμως έχω επιλέξει να ¨θυσιάσω¨ μερικές μάνες για να πάρω γεννήσεις και μέχρι στιγμής μου έχει βγει με πολύ θετικό πρόσημο. Η θνησιμότητα στα μικρά δεν έχει μεγάλα ποσοστά και έτσι μου δίνεται η δυνατότητα να έχω αρκετά έτοιμα σαλιγκάρια τον Σεπτέμβριο. Μειονέκτημα σίγουρα είναι το κόστος, διότι ενώ στις άλλες περιπτώσεις δεν χρειάζεται κάτι αφού το εκτροφείο δεν είναι λειτουργικό, σε αυτή υπάρχει το μεγάλο κόστος της τροφής και της καθημερινής εργασίας. Διορθώνω: ΤΟ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΦΗΣ. Επίσης μειονέκτημα είναι ότι το χωράφι δεν ¨ανασαίνει¨, δεν ανανεώνεται και δεν αερίζονται τα παρτέρια, που συνεχώς από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Νοέμβριο επιβαρύνονται με σαλιγκάρια. Τέλος ένα άλλο μειονέκτημα που παρατήρησα είναι ότι μερικά σαλιγκάρια (κυρίως μικρού μεγέθους και ηλικίας) εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών πέφτουν μόνα τους σε χειμέρια νάρκη (παρά την τροφή και την υγρασία) ενώ μερικά συνεχίζουν να τρώνε και να μεγαλώνουν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τον Σεπτέμβριο που πάω να κάνω την συλλογή, να υπάρχει σε μερικά παρτέρια μεγάλη ανομοιομορφία και να δυσκολεύει την δουλειά μας.

          Ο καθένας ανάλογα με τις ανάγκες του και με την περιοχή που μένει πρέπει να ζυγίσει τα συν και τα πλην και να επιλέξει. Ο πιο σίγουρος δρόμος είναι ο δοκιμασμένος δρόμος. Αυτό που εξυπηρετεί εμένα σε κάποιον άλλο μπορεί να μην λειτουργεί. Πάντως για να καταλήξω, αν κάποιος έπρεπε να επιλέξει ένα τρόπο για να δοκιμάσει, θα του συνιστούσα ανεπιφύλαχτα τον τρίτο. Σίγουρα περισσότερη δουλειά αλλά και μεγαλύτερη παραγωγή. Επίσης έχεις την δυνατότητα μέσα στο χωράφι να ελέγχεις καλύτερα τον πληθυσμό σου και να αποφύγεις μία ενδεχόμενη καταστροφή. Αν όμως τα σαλιγκάρια είναι κλεισμένα σε τσουβάλια ισχύει το ίδιο?
          Οποιαδήποτε σχόλια σχετικά με το θέμα ή παρατηρήσεις ή απόψεις ή ερωτήσεις ή ότι άλλο θέλετε είναι επιθυμητά και ευπρόσδεκτα. Επίσης δέχομαι σχολιασμό για τις μεταγραφικές κινήσεις (!) του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού. Αυτά. Να είστε όλοι καλά. Μέχρι την επόμενη φορά......

 

Υ.Γ. Δεν απέχουν πολύ οι απόψεις μου και για την διαχείριση των σαλιγκαριών κατά την διάρκεια του Χειμώνα....
Υ.Γ.2 Πάρα πολύ μεγάλο ρόλο παίζουν οι κλιματολογικές συνθήκες σε κάθε περιοχή. Μου το έλεγε η Αναστασία στο σεμινάριο αλλά δεν είχα δώσει πολύ σημασία. Πρέπει να είναι πρωτεύον παράγοντας στην επιλογή της τοποθεσίας.

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση